Boszkowo - Ryby - Okoń

Okoń jest jedną z najpiękniej ubarwionych ryb słodkowodnych. Zamieszkuje rzeki nizinne krainy brzany i leszcza, jeziora i zbiorniki zaporowe. W Europie znaleźć go można obecnie wszędzie, nawet tam, gdzie kiedyś nie występował, np. w Szkocji. Płetwę grzbietową okoń ma dużą, dwudzielną; przednia jej część, większa, rozpięta jest na ostrych kolczastych promieniach twardych. Płetwy brzuszne, odbytowa i ogonowa są barwy pomarańczowej, na brzegach krwistoczerwone. Część grzbietowa mocno wysklepionego ciała jest ciemno-turkusowa. Rozpoczynają się na niej, schodząc w kierunku jaśniejszych boków, charakterystyczne ciemne, poprzeczne pręgi w liczbie 5—9. Całe ciało pokryte jest twardymi, grzebieniastymi (ktenoidalnymi) łuskami, zaopatrzonymi w maleńkie kolce na zewnętrznej stronie. Wskutek tego ciało okonia jest w dotyku szorstkie. Kości pokrywy skrzelowej również są zaopatrzone w ostry kolec, na który trzeba uważać przy wyjmowaniu haczyka z pyska ryby. Okonie żyją w stadach, przy dnie, blisko krzaków, kamieni i innych kryjówek. Również stadnie polują na swoje ofiary. Największe ławice tworzą małe okonie, większe sztuki pływają zwykle w mniej liczebnych grupach. Tarło odbywa się w kwietniu — maju, przy brzegach. Samica składa 15 000—20 000 jaj; ikra skupiona jest w długie wstęgi. U okoni powszechny jest kanibalizm; już roczny narybek pożera wylęg własnego gatunku. Do czasu osiągnięcia długości 15 cm okoń żywi się głównie organizmami bezkręgowymi, później staje się drapieżny. Wzrost uzależniony jest od liczebności okoni oraz ilości pokarmu w danym zbiorniku. Piętnastoletni okoń może ważyć 1,5 kg, znane są jednak przykłady znacznie wolniejszego czy szybszego wzrostu. Okonie potrafią się szybko nadmiernie rozmnożyć a wówczas są poważnymi konkurentami pokarmowymi dla innych ryb. W dużych zbiornikach znajdowano populacje przybrzeżne — wolno rosnące, oraz populacje żyjące w strefie pełnej wody — rosnące szybko. Racjonalna gospodarka rybacka prowadzi z tym bardzo prężnym gatunkiem ustawiczną walkę. Duży okoń jest bardzo cenioną i poszukiwaną przez wędkarzy rybą. Można go łowić przez cały rok. Przynętę bierze chętnie również w okresie tarła. Do połowu okoni używa się lekkich, sprężystych wędzisk z kołowrotkiem i delikatną żyłką, małymi spławikami i niewielkim obciążeniem. Przynętę umieszcza się około 15 cm nad dnem. Dobre są małe, żywe czerwone robaczki z kompostu lub obornika, a w okresie lata, przy wędkowaniu w rzekach — również polne koniki. Jesienią najlepszy jest niewielki żywiec. Przynęta nie musi zakrywać całego haczyka, powinna się natomiast ruszać. W połowach spinningowych najlepsze wyniki dają błystki obrotowe w kształcie łyżeczki. Okoń szczególnie chętnie atakuje przynętę koloru czerwonego, ale równie skuteczne są błystki złote i czarne, cętkowane czy prążkowane, z czerwonymi koralikami lub chwaścikami. W czasie spinningowania trzeba często zmieniać stanowiska i rozglądać się za okoniami, które wędrują z miejsca na miejsce. Złowionego okonia „odprowadzają" zwykle aż do powierzchni wody dwa lub trzy inne okonie. Na wyposażenie wędkarzy w okresie zimy składają się: pierzchnie, wiertła, dziurkowane chochle do wybierania śryżu itp. Łowi się za pomocą króciutkich wędzisk na jedno-haczykowe błystki, które się opuszcza i podnosi nad dnem. Okoń ma mało ości, pieczony z dodatkiem czosnku może zadowolić nawet najwybredniejszych smakoszy.


okoń

 

Doceń nas