Boszkowo - Ryby - Ukleja

Ukleje należą do naszych najpospolitszych ryb. Są niewielkie, ale w wędkarstwie znaczą wiele. Młodzi wędkarze od uklei rozpoczynają przygodę z wędką, a doświadczeni mistrzowie dzięki nim wygrywają poważne turnieje. Ukleje są pospolite w większości naszych wód - od podgórskich rzek po jeziora. Unikają małych strumieni i płytkich, niewielkich stawów. Są rybami niewielkimi, najczęściej łowi się osobniki o długości 15-18 cm. Ze względu na swą wysoką liczebność ukleje stanowią ważne źródło pokarmu dla drapieżników. Niekiedy są mylone z młodymi bole-niami. Łatwo tego uniknąć uważnie oglądając głowę ryby. Ukleja ma krótki, nie sięgający oka, skierowany do góry pysk. Pysk bole-nia jest skierowany do przodu i sięga za oko. Ukleje mają wysmukłe, wąskie ciała. Ich grzbiety są niebieskawozielone, boki srebrzyste, a brzuchy białe. Ich grzbiety są niebieskawozielone, boki srebrzyste, a brzuchy białe. Ich oczy są stosunkowo duże. Delikatne łuski uklei zawierają kryształki guaniny - substancji podobnej do masy perłowej wytwarzanej przez małże. Do XIX wieku we Francji ukleje miały spore znaczenie gospodarcze, gdyż z ich łusek wytwarzano sztuczne perły. Skierowany ku górze pysk pozwala łatwo odróżnić ukleję nie tylko od bolenia, ale również od młodych płoci i jelców. Ukleje mają długie płetwy odbytowe, w których jest od 16 do 23 promieni miękkich, podczas gdy u jelca jest ich 10-11, a u płoci 12-14. Srebrzysta barwa boków pozwala przebywającym blisko powierzchni wody uklejom znakomicie maskować się przed innymi rybami. Światło odbijające się od łusek sprawia, że dla drapieżnika obserwującego je od dołu są na jasnym tle nieba niewidoczne. Z kolei ciemne grzbiety utrudniają polowanie ptakom, którym trudno zauważyć stado uklei na tle ciemnego dna. Ukleje żywią się spadającymi na wodę owadami, niewielkimi skorupiakami oraz larwami wodnych owadów, a nawet glonami. Nie gardzą również jadalnymi cząstkami zawartymi w ściekach odprowadzanych do wód. Często spotyka się ukleje w towarzystwie jelców. Zasiedlają spokojne części nurtów rzek oraz wody stojące, zwłaszcza mające okresowe połączenie z rzekami. Przy podwyższonej wodzie w rzekach ukleje chronią się za przeszkodami, które spowalniają nurt. Mimo ochronnych barw co roku wiele uklei pada ofiarą drapieżników - boleni, sandaczy, okoni, a nawet szczupaków oraz rybożernych ptaków - rybitw, kormoranów, czapli, a także zimorodków. Pewnym zabezpieczeniem przed drapieżnikami jest to, że zawsze przebywają w dużych stadach. Stado łatwiej wykrywa drapieżnika, który zdezorientowany błyskawicznymi ucieczkami ryb w różnych kierunkach nie zawsze potrafi skutecznie zaatakować konkretnego osobnika.


ukleja.jpg

 

Doceń nas