Boszkowo - Ryby - Węgorz

Węgorz ma charakterystyczne, długie, wężowate ciało pokryte grubą skórą, w której znajdują się głęboko osadzone, małe elipsoidalne łuski. Górna część ciała ma barwę ciemną, prawie czarną, brzuch jest biało-żółty. Jest to gatunek niezwykle interesujący, wędruje bowiem z europejskich i północnoafrykańskich rzek do zachodniej części Oceanu Atlantyckiego (Morza Sargassowego), gdzie przystępuje do rozrodu na dużych głębokościach, a po tarle ginie. Wylęgłe larwy odbywają długą, trzyletnią wędrówkę przez ocean, po czym jako narybek, zwany „montee", wstępują do rzek europejskich. W wodach słodkich węgorze mogą przebywać od 10 do 20 lat, osiągając wagę ciała 1 — 4 kg. Następnie z powrotem spływają do oceanu, wydają tam potomstwo i giną. W okresie spływu węgorzy do morza dolna część ich ciała przybiera ubarwienie srebrzyste. Węgorz jest rybą prowadzącą nocny tryb życia. W ciągu dnia przebywa w ukryciu, na przykład między zatopionymi, zamulonymi gałęziami drzew, między kamieniami, w dziurach podmytego brzegu. Na łowy wychodzi dopiero o zmroku. Jego wzrost uzależniony jest od żyzności środowiska. Żywi się zwierzętami dennymi, nie gardząc nawet dużymi, jak na jego gardziel, jeśli je potrafi połknąć, na przykład rakami. W zimnych wodach (np. w Irlandii i krajach skandynawskich) rośnie wolno, nie osiągając takich rozmiarów jak w Danii, obydwu krajach niemieckich czy w Polsce. W czasie ochładzania się wody, już w październiku, przestawszy pobierać pokarm odpływa w głębsze partie wody z dostateczną ilością kryjówek, gdzie zimuje. W dzisiejszych czasach, ze względu na zanieczyszczenia i przegradzanie rzek, węgorze narażone są na wiele niebezpieczeństw w okresie wędrówki. Dużo węgorzy ginie w turbinach elektrowni wodnych. Dlatego też w niektórych krajach buduje się specjalne przepławki w zaporach oraz bariery elektryczne odstraszające ryby spływające na turbiny. Prowadzi się również zarybianie wód położonych z dala od morza narybkiem „montće", przywożonym znad wybrzeży Atlantyku. Rozpoczyna się także wychów węgorzy w sztucznych basenach. Wędkarze rozróżniają dwie „rasy" węgorzy — z szeroką i wąską głową, z których pierwszy jest bardziej drapieżny. Ale między tymi „rasami" występuje cała gama pośrednich typów, trudno jest zatem ustalić, do której „rasy" należy złowiony węgorz. Łowi się węgorze zawsze na przynęty zwierzęce. Jeśli w łowisku znajdują się zaczepy, stosowana bywa raczej przynęta martwa, gdyż żywa łatwo się zaplątuje. Łowi się zawsze z dna, na mocne wędzisko i wytrzymałą żyłkę, a po zacięciu węgorza nie daje się mu nigdy luzu, jeśli nie chce się stracić ryby i haczyka. Brania następują zwykle po zmierzchu, ale w miejscach masowego występowania tej ryby — również w ciągu dnia, zwłaszcza po zmianie kierunku wiatru, po spadku ciśnienia, przed burzą itp. Przy wyjmowaniu haczyka należy uważać, aby się nie skaleczyć. W krwi węgorza znajduje się bowiem jad, działający szkodliwie na serce i układ nerwowy. W czasie przyrządzania potrawy z węgorza jad ten rozkłada się w wysokiej temperaturze i wskutek tego traci swoje trujące właściwości. Zainteresowanie węgorzem, zarówno ze strony wędkarstwa, jak i handlu, nie jest we wszystkich krajach jednakowe; węgorz jest rybą bardzo cenioną w Europie środkowej, a nie interesuje np. wędkarzy na wyspach brytyjskich. Węgorz jest tłusty, ale smaczny, zwłaszcza wędzony, marynowany i w oleju.


wegorz.jpg

 

Doceń nas